เอาละ มาระบายความเครียดหลังสอบดีกว่า พอดีนาย หม้อT.M. เรียกข้าพเจ้าว่า เทพวิบัติ(เหตุผลก็น่าจะรู้อยู่) ก็เลยจับคำว่าเทพวิบัติมาใส่ในกลอนความตายซะเลย หุหุ พอดีเมื่อเช้ามีแมวนอนตายคอขาดอยู่หน้าบ้าน (อยากเดินไปดูใกล้ ๆ เสียแต่ว่าต้องรีบไปเรียน ไม่งั้น... เสร็จตู...) เลยถือโอกาสอัพอะไรเกี่ยวกะความตายซะ...

สีดำความมืดย้อมราตรีคลี่แผ่นผ้าอับสีบนแผ่นฟ้า
กองทัพยิ่งใหญ่แห่งราชาเตรียมประกาศศักดาปีศาจมาร
บุกเข้าไปบุกเข้าไปล้วนใจเหิมเหี้ยมหาญเติมที่ทุกแห่งให้แดงฉาน
ละเลงเลือดคาวคลุ้งตราบเท่านานสวยสีมารเหล่าข้ามาชื่นชม
สุกรไก่แลเป็ดเสร็จประหารเสียบประจานตั้งเตาศพบนคบผี
อย่าให้เหลือแม้วิญญาณไม่ให้มีขยำขยี้ละเลงเละเตะเผาไฟ

โอ้ความตายเจ้ากลายเป็นเพื่อนพาข้าเยือนประหัตหาญสราญหนา
ข้าอยากให้ใครตายจงจัดพาข้าจะเป็นราชาแห่งความตาย
เทพวิบัติวิบัติสิ้นทั่วทั้งโลกยินเสียงโศกแสนเพราะเสนาะหู
ร้องเข้าไปให้ปากฉีกถึงหูโอ้โฉมตรูเจ้ายิ่งงามยอดกมล

จงทำลายเอ้าจงทำลายให้สลายสาบสูญเสียสิ้น
อย่าให้เหลือเพียงแม้ชีวินเจ้าจงกินเนื้อหนังกระดูกและลูกตา
บุกไปทุกถิ่นจงกริ่งเกรงจงยำเยงสยบแก่บาทข้า
ขัดขืนเข้าไปมิได้สิ่งใดขึ้นมานิ่งนิ่งเถิดหนาข้าฆ่าเจ้าเอง

อ่า ขออภัย ถ้ายาวไป งี๊ด

จากโจรผู้ที่ยัง.....โง่เขลา *-*

จะรีบไปไหน - ไม่รู้
จะรีบไปทำไม - ไม่รู้
รีบแล้วได้อะไร - ไม่รู้
รีบแล้วหนีความตายได้? - ไม่รู้

กำลังรีบใช่ไหม - ใช่
กำลังรีบที่จะไป? - ใช่
คิดว่าหนีได้? - ไม่แน่ใจ
จงนั่งลง - ไม่

เหตุใด - อะไร
ไม่อยู่ก่อน? - ไม่
รีบหนีความตาย? - ใช่
แต่นั่นเป็นมรรคาสู่ความตาย - งั้นไม่ไป

นั่งลงก่อน . . .

พักเสียเถิด - ไม่
ดิ้นรนไปใย - ไม่รู้
ใครหนีความตายได้ - ไม่มี
หยุดเสียก่อนจะตายไว - ตกลง

ไอ้แบบนี้ มันเรียกว่ากลอนก็ไม่ได้ แต่ก็ยังดันทุรังแต่งออกมา แหะๆ

มองดูแล้ว มนุษย์ทุกคนล้วนต้องตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น ไม่มีเว้น ไม่มีใครเอาเงินซื้อชีวิตได้

(คงไม่มีใครปฏิเสธในข้อนี้) การวิ่งหนีความตายคือการช่วยให้เราตายไวขึ้นเพราะยิ่งวิ่งก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งทอนกำลังตนเองลงเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดแล้วก็จะหมดแรงล้มลงขาดใจตาย แล้วแทนที่เราจะรีบ ๆ ทำตัวเองให้วิ่งไปสู่ความตาย ทำไมเราไม่รักษาเวลาที่เหลือเอาไว้ และใช้มันอย่างคุ้มค่าเล่า?

เรามาทำรักษาเวลาที่เหลืออยู่ ให้มีค่ากันดีกว่า ^^

จากโจรผู้ที่ยัง.....โง่เขลา *-*

ความนิรันดร์สิ่งใดคือตัวเจ้า
กระดูกเขาแลซากศพกระนั้นหรือ
หรือความดีสวยงามชาวโลกลือ
แหละยึดถือปฏิบัติเป็นมั่นมา
ส่วนตัวข้านิรันดร์นักคือความตาย
ทุกคนได้เท่ากันไม่ต้องหา
จะวันหนึ่งวันใดต้องตายมา
เจ้าจะหาคำตอบได้ให้ตัวเอง

จับกลิ่นฟุ้งปรุงเครื่องหอมย้อมสีเลือด
ทะเลเดือดเหือดแห้งแปลงไปสิ้น
แม้ท้องฟ้าที่เคยฟ้าเป็นอาจินต์
มลายสิ้นหายสูญไม่เหลือเงา
เปรียบชีวิตอนิจจังสังขารข้า
มิได้เกิดเพื่อคู่โลกอย่างใครเขา
ยังต้องมีวันตายกลายเป็นเถ้า
แล้วจะเอาอะไรให้แน่นอน

วันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก แค่รู้สึกว่า เวลาที่แต่งอะไรออกมา ตัวเอกมันต้องโชคร้ายเสมอ (ความเห็นจากหนูตัง) อยากลองแต่งให้เรื่องมันสนุกสนานได้บ้างจัง เฮ้อ

จากโจรผู้ที่ยัง.....โง่เขลา*-*