กลอนธรรมะ ... (1)
ไม่พูดพร่ำทำเพลงละ ก็เอนทรี่เล่นหายเลยนี่ - -*
โพสใหม่ก็ได้ หึหึ
โอ้ราตรีสีดำอันมืดมิด วิปริตผิดไปอย่างใดหนา
เมฆลมฝนโบกกระหน่ำพัดลงมา คลาคล่ำฟ้าบดบังทัศนีย์
โอ้เมื่อนี้มนุษย์เราเมากลียุค ล้วนถูกปลุกแลปั่นบั่นสมอง
มองสิ่งใดไม่ใช้สติมอง เอาแต่จ้องด้วยตาวาวราวกับมาร
สาธุชนคนดีเชิญสดับ โปรดจงรับพรดีมีคุณหนา
จะไปมองสิ่งใดภายภาคหน้า ขอจงพาสติไปแลใคร่ครวญ
หนึ่งสมองสองตาห้านิ้วมือ จะฝึกปรือสิ่งใดก็ได้สิ้น
ใช้สติสัมปชัญญะเป็นอาจินต์ แล้วยุพินจะจักษ์แจ้งสัจธรรม
โพส แล้วเผ่น ... หึหึ
จากโจรผู้ที่ยัง.....โง่เขลา *-*
)
ไงต๊ะ ม่ะเจอะไม่เจอกันตั้งนาน อย่าลืมแต่งฟิคให้รี่อ่านมั่งนะ หนุกดี ตั้งใจเรียนด้วยหล่ะ ไว้ว่างๆจะโทรไปเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ออนเอ็มแล้ว 
นีรนรย
